Andere tijden

Andere tijden

When you build your house, call me.’

Stukgedraaid heb ik “Sara” van Fleetwood Mac. Ik was zoals dat nu heet ‘coming of age’ en zat me alleen maar te vergapen aan die prachtige Stevie Nicks. De enige zin die ik van haar begreep was ‘when you build your house, call me.’ Dat vond ik wel iets realistisch hebben , dus vast goed. Nog nooit heb ik me zo hard geschaamd als toen ik het gymnasium-schooladvies kreeg. O got, ook dat nog! Ik was al zo’n nerd vanwege mijn keurige opvoeding  – en dan zou die nog eens bevestigd gaan worden door dat advies op te volgen ook! No way, dus ik ging gewoon naar de Havo, samen met mijn vriendinnen. Niks studeren daarna, gewoon goed bezig zijn met de dingen die er wél toe deden zoals een beetje blowen, echte drugs zijn gelukkig nooit mijn ding geweest, een beetje gelukzalig voor je uit zitten staren en vooral heel veel praten over hoe de wereld, ondanks onze achterlijke ouders, te verbeteren.

De meest buitenissige vriendjes passeerden de revue, hoe meer hard-to-get, hoe beter en als ze gestudeerd hadden, dan was dat meteen een definitieve no-go: al dat theoretische gezeur, het ging om de wereld, het echte!

Toch kwam het goed en dat mag achteraf bezien een wonder heten. Bij Countdown, een muziekprogramma van Veronica destijds, mocht ik aan de slag als regieassistente. Daar ging een wereld voor mij open met de meest grote internationale artiesten die wekelijks op ons podium stonden. Zo mooi! Vooral omdat ik daar leerde dat je, als je werkelijk iets op wilt schieten in je leven, zelf nooit zo’n artiest moet willen worden. Bij Countdown werken betekende dat je zelf vooral niet rock and roll moest zijn. Dat was ook niemand daar, dus kwam ik op mijn plek. Ik voelde me als in een warm bad van gelijkgestemden die niet raar en over de top wilden doen, maar die wel de echte artiesten alle kans gaven om te excelleren op tv. Mooier kon het leven niet worden. Toch werd het toen ik na een paar jaar Countdown besloot om mijn vleugels uit te slaan en voor anderen te gaan werken, nóg vele malen mooier. Grote mazzel gehad, anders kun je het niet noemen, want ik had naast mijn Havo niets anders dan een Schoevers- en een modeacademiediploma. Allemaal net zo divers en ongestructureerd als ik toen zelf was.

Andere tijden, wat je zegt.

Mijn dochter is nog nooit van haar leven voor een skileraar gegaan.  Is volgens mij nog nooit voor überhaupt enig vakantievriendje gegaan. Ik deed niets anders dan dat. Heeft netjes haar HVA-studie afgemaakt en is vervolgens gaan werken. Heeft op haar 25e al drie jaar vaste verkering en er is geen haar op haar hoofd die op dat gebied nog van alles zou willen onderzoeken. Mijn zoon van twintig volgt twee studies op de Erasmus: ‘Nee, niet een mam, ik wil er twee’, doet werk daarnaast dat ‘goed is voor zijn CV’  en heeft al een paar een jaar een even beeldige én leuke vriendin als hij zelf is. Ze hebben met elkaar afgesproken dat wanneer zij of hij tijdens haar uitwisselingsproject in Brazilië vreemd gaat, het einde verhaal is.

Denkend aan hoe vaag , ‘magisch!’ was destijds mijn toverwoord, onzeker, ik het leven maakte toen ik hun leeftijd had, en hoe duidelijk zij in hun leven nu staan, rijst bij mij de vraag of  het cliché “vroeger was alles beter” wel klopt.

Moeten ze straks nog wel even hun huis zien te bouwen, natuurlijk..

 

 

By | 2019-08-21T22:26:51+02:00 21 August, 2019|Blog|0 Comments

About the Author: