LAST EN LIEFDE

LAST EN LIEFDE

Toen ik twee jaar geleden LAST EN LIEFDE schreef, over het leven van twee vrouwen 100 jaar geleden, wist ik nog niet wat ons mogelijk boven het hoofd zou hangen.

Ik voelde wel dat er een tendens was om terug te gaan in de tijd, volgens het credo ‘Vroeger was alles beter’, het feit dat diverse religieuze stromingen ons daartoe zouden kunnen gaan dwingen. Eigenlijk was destijds mijn belangrijkste drijfveer om het boek te schrijven: vrouwen, maak het elkaar onderling toch niet zo lastig, neem elkaar niet steeds de maat. De enige manier om werkelijk te emanciperen is door zelf de broek aan te trekken. En die omhoog te houden. Met daden, niet kreten. Ga het normaal vinden om zelf om opslag te vragen, en blijf niet denken dat dit allemaal bij wet geregeld moet zijn. Zorg er voor dat je goed bent in je werk, en ga jezelf niet stigmatiseren middels een vrouwenquotum.
Ga inzien hoe verwarrend het is dat je tegen een man wilt opkijken – en dat overal ventileert. Maak een serieuze slag en kijk daarbij naar hoe de eerste feministen dat honderd jaar geleden deden. Voor welk een ommekeer zij gezorgd hebben, uiteraard met de noodzakelijke tweede feministische golf, jaren 60/70, in hun kielzog.

Dat was nog eens daadkrachtig, zo veel meer dan alleen schreeuwlustig. Dat zette zoden aan de dijk. Kijk eens even wat die vrouwen in krap honderd jaar tijd bereikt hebben. Waardoor iedereen inmiddels dezelfde kansen heeft. Het enige wat nog moet veranderen is de ingebakken mentaliteit van de vrouwen zelf. Waarbij ik er vanuit ga dat je als al dan niet hoogopgeleide vrouw er ook gerust voor mag kiezen om zelf je kinderen fulltime op te voeden. Je kinderen hebben tenslotte de toekomst. Dát is feminisme en dat kan allemaal nu. Zou allemaal moeten kunnen nu. Althans hier in het westen. Anno nu zou het wellicht veel beter zijn als vrouwen ook daadwerkelijk voor elkaar kiezen in de zin dat ze degenen onder ons ondersteunen die alleenstaand zijn, de zorg voor hun kinderen hebben en daarbij niet in de gelegenheid zijn om dat helemaal zelfstandig te doen.

Maar ik kon destijds nog niet bevroeden dat het belangrijkste recht van de vrouw, het recht om te kiezen voor haar leven en dat van haar ongeboren kind, opnieuw in het geding zou komen. Je moet er niet aan denken wat er gebeurt als wij straks in navolging van wat er nu in Amerika gaande is, te maken krijgen met een verbod op abortus. Vrouwen gaan die abortussen dan toch zelf weer uitvoeren, met breinaalden en al. Of laten het ongeboren leven illegaal aborteren door beunhazen. Met infecties, soms leidend tot de dood, als gevolg. Nee, niet! Dat nooit meer!

Het staat allemaal op hopelijk toegankelijke wijze beschreven in LAST EN LIEFDE. Naast alle andere onmogelijkheden van die tijd.
Ben je je ervan bewust, dan weet je oh got nee zeg, dat alsjeblieft niet.
Laat het nooit meer zo ver komen!

By | 2020-08-26T13:35:07+02:00 4 June, 2019|Blog|0 Comments

About the Author: