Vriendin

Vriendin

‘Nee,’ zegt zij. ‘Er is veel gebeurd. Misschien te veel.’ Direct daarop schudt ze haar hoofd: ‘Ach welnee, helemaal niet te veel ook. Wel veel, maar is dat erg? Nee, eigenlijk niet.’

We zitten tegenover elkaar en hebben net een op de huid gebakken zalm en spare ribs besteld. Ik natuurlijk de spare ribs. Kan mij het schelen.

En wijn. Niet te veel, want dat doen we niet meer, tegenwoordig. In het openbaar.

Als pubers waren we onafscheidelijk. Ontdekten en feestten er een eind op los. Ibiza hebben wij samen ontgonnen toen het eiland hier nog lang niet op de kaart stond. Deelden alles met elkaar, tot aan onze vriendjes toe, nu en dan. Wat dan wel weer de nodige strijd opleverde, maar dat hoorde er gewoon bij.

En zoals dat dan gaat als je elkaar na al die tijd weer spreekt, is een half woord of eigenlijk uitsluitend een blik, nog steeds voldoende.

Zo had ik al gezien dat er een en ander gepasseerd moest zijn, want haar ogen staan anders dan ik me herinnerde. Ongetwijfeld zal zij hetzelfde over mij gedacht hebben.

‘Nee,’ herhaalt ze, ‘een walhalla is het zeker niet altijd.’ Ze vertelt over de tussenliggende jaren, in vogelvlucht wat daar allemaal in gebeurd is. Hoe het nu is. Voelt, twee inmiddels volwassen kinderen en niet eens een scheiding later. ‘Nee, niet gescheiden, had wel gekund. Maar we hebben ertegen gevochten. Keihard en soms letterlijk.’

Ik knik alleen maar, ademloos aan haar lippen hangend.  Een en al herkenning, het voelt bijna eng, zó blij als ik ben niet de enige te zijn. Dat zeg ik haar ook, wat het begin is van een paar uur durend, overwegend ernstig gesprek. We moeten nog steeds zonder enig voorbehoud alles aan elkaar kwijt. Nog steeds zijn het precies dezelfde dingen die ons raken. Weliswaar van een andere omvang inmiddels. Met verantwoordelijkheden en wat die met zich mee kunnen brengen.

De verdrietjes, soms verdrieten, de angsten ook. Waar we toen nooit aan wilden, maar toch wel hebben gedaan.

Het leven zoals we ons dat toen nooit gedroomd hadden. Want zo veelomvattend is het wel geworden, besluiten we bij het afscheid, waarvan we allebei niet zoals vroeger zeker weten, maar nu hartstochtelijk hopen, dat het kortstondig  zal zijn.

 

By | 2018-04-03T16:26:30+02:00 1 April, 2018|Blog|0 Comments

About the Author: