Spiegels

Spiegels

Er is maar één ding erger dan spiegels: winkelruiten. Zo’n etalage die je in het voorbijgaan met één oog inspecteert om je je vervolgens rot te schrikken van de mevrouw die vlug voorbijlopend tussen de uitstalling opduikt. Dat ben jij! Een stuk rechterop vervolg je met ingehouden buik en opgetrokken mondhoeken de wandeling – en checkt nog maar een keer je spiegelbeeld: dat lijkt er al iets meer op. Een pietsie meer van wat jij over jezelf in gedachten hebt. Had.

Maar dit gaat over spiegels.

Hoe verhelderend het ook is om er in figuurlijke zin van tijd tot tijd eens goed in te kijken, met het klimmen der jaren word je van een letterlijke blik in de spiegel eigenlijk nooit vrolijker. Is het ‘s ochtends na een uitstekende nachtrust al geen sinecure om te constateren dat je buitenkant in de verste verte niet overeenkomt met wat je binnenkant verwacht had te zien, de dimmer op het badkamerlicht, ja gewoon ‘s ochtends vroeg al, levert uitstekende diensten om opgewekt de dag in te gaan. Bijvoorbeeld voor -doe eens gek- een  shopmarathon met je dochter.

Die spiegels in de pashokjes zijn zonder uitzondering een ramp. Wellicht niet zozeer de spiegel als wel de belichting wijst je genadeloos op alle onvolkomenheden die het verloop van de jaren duiden. Heb je de brute moed om ook nog naast je dochter te gaan staan, dan ligt een heuse depressie op de loer. Het maakt online shoppen een stuk aantrekkelijker. Hoef je ook niet naast je dochter te gaan staan, maar dat hoeft natuurlijk sowieso niet. En het persoonlijke contact blijft toch altijd favoriet. Dus: niet zeuren en je spiegelbeeld voor lief nemen. Je mag tenslotte al meer dan een halve eeuw op deze wereld rondlopen, wees er maar blij mee en het is gewoon zoals het is.

Totdat het dan toch echt de hoogste tijd wordt om minimaal een uur lang verplicht naar jezelf te gaan zitten kijken. ‘Kijk eens wat vaker in de spiegel van de kapper!’, is nog nooit op jou van toepassing geweest, ook niet toen je jong en strak was. De spiegel van de kapper is namelijk de allerergste. Omdat je toch niets anders te doen hebt, bestudeer je iedere vouw, vlek en andere oneffenheden die er de laatste tijd kennelijk weer bij gekomen zijn. Het kapperscapeje maak je de laatste jaren altijd iets losser om de rimpels in je hals niet al te veel te accentueren.

‘Sorry, zat iets te strak,’ is de zin die je al honderd keer glimlachend hebt uitgesproken tegen de kapster die zich afvraagt wat je in godsnaam bedoelt, maar het gewoon zo laat. Kan haar het schelen, als jij maar goed zit. Je haar volgt vanzelf. En daar gaat het tenslotte om. Maar het kan ook anders!

Vandaag keek ik op aanraden van een vriendin eens in de spiegel van een voor mij nieuwe kapper. In de gebruikelijke wat-moet-dat-moet-nou-eenmaal-kapper-stemming stapte ik daar binnen.Wat een feest! Het licht was niet gedimd, wel heel prettig. Net zoals de sfeer: terwijl ik achterover lag met mijn haar in de spoelbak waande ik mij op vakantie. Of  beter gezegd: op Ibiza. Fijne, niet overheersende muziek, volop binnenstromend daglicht, alles super relaxed. Nadat ik het resultaat tevreden in de spiegel gekeurd had, stapte ik opgekikkerd boordenvol energie naar buiten.

Dat was niet lang geleden, dit had ik nog nooit meegemaakt. Het kan dus wél, met de spiegels. Beter gezegd: met de belichting.
Nu alleen de pashokjes nog.

 

By | 2018-02-22T20:09:43+01:00 22 February, 2018|Blog, Geen categorie|0 Comments

About the Author: